به خلوتگاه تنهاییت دوباره خواهم آمد،

و خواهم شکست.....

سکوت تنهاییت را و تو را با خود

به تجلی گاه روشنی می برم

به جایی که احساس آئینه قابل لمس باشد

به جایی که سکوت معنای همه ی حرفهای ناگفته است

به دوردستها

به دیاری که آدمها زیر سنگینی کوله بار خیانت

بی صدا ،نشوند.....

به دیاری که همه تن پوشی از صفا

به همراه دستاویزی از راستگویی به تن

کنند و در دشت وسیع صداقت همراه با رقص واژه ها

و با ترانه سکوت

            به دلبری دلهای عاشق بروند

و از آنجا همگام با هم به دیار تو می آئیم .

تو ای تنها واژه معلوم ......

      تا که رفتیم همه یار شدند                      تا که مردیم همه بیدار شدند

     ًقدر  اینه بدانید تا که هست                  نه در ان لحظه که افتاد و شکست

    یک نگاه تو به از هر ئو جهان است مرا

       خانه من زجمال تو صفایی دارد

           اب و خاکش به قدوم تو سرایی دارد

               فرخ ان دیده که تو نور ضیایش باشی

                     خرم ان خانه که خدایش توباشی

 گر مورچه ای دم  زند اندر ته چاه                ا گه ز دم مورچه در چاه تویی

 ای ان که دوای درمندان دانی                    حال دل زار مستمندان دانی

حال دل خویش راچه گویم باتو                نا گفته تو خود هزار چندان دانی